donderdag 29 september 2011

De keukenstoel-avonden

Wat een mens al niet doet om een laatste streepje herfstzon te vangen! In het geval van ondergetekende: men slepe een tuinstoel naar het fijnste plekje in het groen en gaat daar heerlijk zitten genieten van een kop thee/de zingende vogeltjes/ een vleugje lavendel/ lui soezende katten/ de afwezigheid van de kinderen de strakblauwe luchten!

Maar, als men niet beschikt over zo’n idyllisch eigen lapje grond, dan heeft een mens in feite drie opties (in stijgende graad van leukigheid):
  • Men staart uit het raam met een zucht/een wel erg sippe uitdrukking/een snik en een traan (en een heel zielig liedje op de achtergrond)
  • Men installeert zich op een bankje in het park. Uiteraard naast het obligate omaatje en met als excuus de krant/ een ijsje/ een kind in de zandbak…
  • Men springt uit de band en verwent zichzelve schandelijk op een knus terras met een …. (opties zelf aan te vullen)
Maar, beste lezer, we zijn optie vier tegenwoordig helemaal vergeten! DE OPTIE VIER is er eentje met een rijk verleden, beproefd door generaties als het ware. Waar we het over hebben? Een simpel, maar geniaal concept! Even de uitgangspunten van deze strategie op een rijtje:

  1. Locatie: de stoep (bij voorkeur langs een steenweg vol druk toeterend verkeer) en dan liefst niet naast de buurman maar discreet op enkele meters afstand (zodat er enkel roepend kan worden gecommuniceerd: dit haalt het aandeel onnodige gesprekken aanzienlijk naar beneden).
  2. Attribuut: een keukenstoel, liefst gammel. Een krukje kan ook nog net, maar een comfortabele tuinstoel is uit den boze. Het leven is lijden, nietwaar?
  3. Dresscode: blote armen! Voor de heren betekent dat een “Marcelleke”, voor de dames een shortjurk, als het kan met een paar javelvlekken.
  4. Houding: de armen stevig over elkaar geslagen met als optie (indien de buik of borstomvang voldoende): handpalmen onder de oksels.
  5. De blik: nors (wij amuseren ons niet, of we laten dat in elk geval niet blijken)
  6. Het gespreksonderwerp: eeeehhh, niet helemaal duidelijk voor de theetante, maar misschien is dat ook minder van belang. Het gaat immers om de introspectie, om de mindfulness en de meditatie in de frisse avondlucht.
Tijdens deze onverwachts mooie herfstavonden kunt u nog enkele specimen van bovenstaand gebruik aantreffen langs steenweg en straatrand. Maar, beste mensen VERGIS U NIET! We hebben hier te maken met een uitstervend ras! Sterker nog: de keukenstoelzitters kwijnen zienderogen weg! 

Daarom: koester het, geef het een applausje! Of, nog beter, hou deze traditie in ere en vat zelf eens post op de stoep. Want zo’n mooie keukenstoelavonden in september, die komen vast noooooit meer terug!

maandag 26 september 2011

Stadskabouters


In de stad, ja heel dichtbij
Vlak onder uw neus
Daar wonen stadskaboutertjes
’T is geen grap: ’t is heus!

Zij zorgen voor de duifjes
Strooien dauwdruppels in het rond
Ze kweken kleine bloemetjes
Op millimeters grond

Ze poetsen kiezels, minutieus
Verven blaadjes rood, bruin, geel
Wijzen eekhoorntjes de weg
O, ze doen zo véél

Zij zorgen voor wat vrolijkheid
En toch, ’t is nauwelijks bekend
Lezer, laat ons eerlijk zijn:
Stadskabouters zijn miskend!

Let daarom morgen maar goed op
En zeg eens “dankjewel”
Dan voelen stadskaboutertjes
Zich beter in hun vel!

donderdag 22 september 2011

Missie: grasgroen truitje (strategische reflecties bij een shopping-expeditie)


Als de theetante uit winkelen gaat, dan pakt ze haar queeste altijd heel functioneel aan (OK, we negeren nu even het schamper gegrinnik van de echtgenoot!). 

Zij bedoelt daarmee dat ze de winkels doelgericht en systematisch afstruint, op zoek naar de ultieme aankoop (namelijk datgene waar ze op voorhand alle toekomstige combinatiemogelijkheden van heeft verkend, zoals, momenteel, een grasgroen truitje). Deze expeditie noopt haar vaak tot het betreden van meerdere etablissementen, hetgeen altijd een risico op tijdsverlies en impulsaankopen heeft, en dat moeten we vermijden!

Theetantes battle plan gaat daarom als volgt:
1. Theetante stormt een winkel binnen
2. Zij speurt naar de kleur in kwestie
3A: kleur gevonden: nader onderzoek, waarop soms een aanknoop volgt, doch vaker een bittere ontgoocheling
3B:  kleur niet gevonden: exit theetante (half huilend)

Deze werkwijze lijkt onfeilbaar, doch heeft enkele serieuze minpunten. Ten eerste spot de theetante tijdens deze kleurenscan nauwelijks welke andere tinten wel beschikbaar zijn. Blijkt achteraf dat ze toch lavendelblauw wil, dan moet ze helemaal opnieuw beginnen. Ten tweede gebeurt het zeer zelden dat theetante vindt wat ze zoekt (grasgroen is momenteel niet in grote voorraden beschikbaar, waardoor optie 3B relatief veel voorkomt). Vandaar dus haar lidmaatschap van de sToffenmadammen en haar fanatieke omgang met brei- en haaknaald.

Maar kom, we dwalen af. Het komt er dus op neer dat theetante winkels structureel behandelt als een materieel soort google, waar je via een quick-search snel kunt vinden wat je zoekt. Winkels zijn voor haar geen plaatsen waar je rondhangt, of waar je even uitblaast (daar heb je immers theehuizen voor!) Neen, je komt er voor een aankoop, en die handel je best zo strategisch mogelijk af, zonder je te laten afleiden door prachtige doch bij nader in zien oncombineerbare items!

Theetante dacht dat iedereen zo rationeel shopte. Of toch tenminste dat het mannelijk deel van de wereldbevolking sympathie zou kunnen opbrengen voor haar aanpak. Maar, lieve lezer, dat is helemaal niet zo!!!

Groot was haar verbazing immers toen ze vandaag op zoek naar een CD rechtstreeks naar de afdeling Jazz holde en feilloos het schijfje in kwestie uit een rek plukte. Vanuit haar ooghoek zag ze een individu met gesloten ogen meewiegen op een blijkbaar erg ontspannende CD. En even verder had een ander manspersoon  zich pontificaal voor een TV-scherm genesteld om de film die daar verscheen mee te pikken. En op de parterre stond iemand met een wel erg gelukzalige glimlach gebogen over een I-pad, de hele wereld verder vergetend.

Nu zou dat alles nog geen probleem zijn, ware het niet dat geen enkel van de boven beschreven lieden ook maar de minste intentie had binnen korte termijn over te gaan tot een aankoop. Neen, zij genoten blijkbaar van hun pure aanwezigheid in de winkel. Bizar! Verbazingwekkend! Onvoorstelbaar! En, ingaand tegen iedere vorm van redelijkheid en strategische planning.

U voelt de volgende stelling vast al aankomen: het cliché dat mannen niet houden van winkelen lijkt bij deze dus ontkracht! Het gaat er gewoon om dat ze zich thuisvoelen in een handelspand. En, laten we eerlijk zijn, dat zal nooit gebeuren in een damesmodezaak, noch in dat “snoezige winkeltje vol kraaltjes en fournituren”. Maar, gooi er wat multimedia tegenaan en je hebt er geen kind aan.

Misschien toch eens onthouden tijdens de volgende queeste (want het grasgroene truitje is nog steeds niet aangeschaft).

maandag 19 september 2011

Twunchen, of hoe de theetante (bijna) brak met haar opvoeding….


Theetante kreeg tijdens haar opvoeding twee basisregels mee:
  1.  Men eet niet in het openbaar (en zeker geen kauwgom of zuurtjes, laat staan een boterham)
  2. Men zit niet op de grond (zelfs niet met een plastic tasje of regenjas uitgespreid ter bescherming van de derrière). Jongedames van stand verlagen zich immers niet op zo’n letterlijke wijze, maar houden zich in alle omstandigheden kranig staande!
Op die basisfilosofie viel niet af te dingen, noch was er aan te tornen.  Maar toch was er één uitzondering op deze strenge wet: de picknick. Gesitueerd in een keurig parkje, met als verzachtende omstandigheid een keurig tafelkleedje en een gezellig gevulde mand (voorzien van servies en bestek: niets uit het vuistje natuurlijk). Dat kon dan weer wél. Sterker nog, zo’n “lunch sur l’herbe” was zelfs chique! Ook zonder champagne en aardbeien met slagroom.

Nu weet ik niet hoe het met uw lunchpakket is gesteld, maar de theetante sleept zelden gezellige mandjes mee, noch behoort een tafelkleedje tot haar standaarduitrusting. Ook ontbreekt tot dusver een knus termosje thee in haar bagage (al zou dat beslist een goed idee zijn!). Niemand in haar omgeving is bereid een dergelijke karrenvracht aan accessoires te regelen. Bovendien is een parkachtige setting evenmin voorradig in de buurt van het kantoor. En dus eet de tante haar boterhammetjes sip binnen op: uit het zicht en gezeten op een stoel (natuurlijk).

Maar, beste lezer, er is hoop voor keurig opgevoede jongedames! Vandaag was de theetante immers te gast op een twunch: een ontmoeting van twitteraars op een grasgroen tapijtje in het station van Antwerpen. De aanleiding was bovendien artistiek verantwoord: een expo van keurige retro interieurs. Qua cultureel alibi kon dat alvast tellen.

En hoewel de tante niet twittert (ze kwettert life al luid genoeg) greep ze haar kans om twee opvoedkundige wetten even ruim te interpreteren. Want, ja ze zat op de grond en ja, ze at boterhammen in een openbare ruimte, maar er was een kleedje! En er waren cakejes, servetjes en plastic bordjes! Dus, eigenlijk ging het om een picknick, toch? Hoe bevrijdend! En, goh, wat voelde de theetante zich rebels!

Nu overweegt ze terdege zelf een gelijkaardig initiatief uit de grond te stampen. Kandidaten voor een “tweetea” kunnen zich bij deze aanmelden!

vrijdag 16 september 2011

Wild van breien (en hilarisch haken in de marge)


Dat de theetante houdt van vrolijke kleurtjes had u vast al in de gaten. Dat ze wel erg gesteld is op bloemetjes is evenmin een verrassing, noch kijkt u ervan op dat ze graag in de stad rondwandelt. Bovendien is ze ook nog eens graag in de weer met naald en draad. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ze enthousiast “JAAAAA” gilde toe ze de kans kreeg alle bovenstaande elementen te combineren in een wildbrei actie.

Om u een idee te geven: het gaat dus om jasjes voor bomen, gekke mutsjes voor paaltjes, drapage voor lantaarnpalen. En ook om bloemenslingers en andere opvrolijkingen van iets afstotends als een volle vuilnisbak. Ja, je leert zo wel even anders kijken naar de dingen…

Hoe dat allemaal zo kwam, dat legde ze hier al eens uit. Maar: wat een werk! En wat een spierpijn (ter illustratie: er zijn van die momenten dat een mens haar hele lichaam moet draaien om opzij te kijken… en dat je echt even niet kan fungeren als klimrek voor gekke kindjes – iets wat de theetante anders gelaten ondergaat)

Maar goed, beste lezer: het was het waard! Niet alleen leerde de tante haken (van haar), iets wat ze na een hilarisch mislukt prutswerk in de basisschool angstvallig had vermeden (maar nu dus enorm verslavend blijkt te zijn). Ook breidde ze (fijn werkwoord) haar kennis van wolsoorten enorm uit. Maar het allerbelangrijkste: ze knoopte ook tal van gezellige gesprekjes aan met mede “wilde wieven” en dat is wel zo inspirerend.

Kortom: theetante leefde zich helemaal uit en hing deze middag zingend meters breiwerk op langs de Dijle. En nu we aan het einde van dit grote project zijn, is het toch even slikken. Want het doel is meer dan bereikt en de leegte lonkt! Maar, …. gelukkig hebben we de foto’s nog . (en in het echt is het nog veeeeeel mooier, dus ga dit weekend zeker eens kijken in Leuven!). 


Theekopjes in actie!!!!!
 Even mijn eigen werk showen!


maandag 12 september 2011

Tea for one


Werkende moeder zijn, da’s altijd een beetje hollen. Van de fietsenstalling naar de trein, van station naar de schoolpoort en hop naar de kookpannen (huiswerk nakijken tussendoor). En dan natuurlijk ook nog naar de muziekschool, de zwemles en het zangkoortje (en, laten we even eerlijk zijn, ook naar de leesclub, de sToffenmadammen en de kookclub). Kabouter lui formuleerde het reeds kernachtig: “Daar word ik zooo moe van!”.

Maar eens per week heeft de theetante ineens twee volle, lege uren ter beschikking! Helemaal voor zichzelf, wat een weelde! Maar, ook: wat een leegte, en hoe vullen we die op? Volgens welk criterium geven we gepaste inhoud aan deze loze ogenblikken?

Tot dusver koos tante voor de optie “algemeen nut”, en dus vulde zij de overtollige uurtjes met heen en weer rennen naar winkels, met het regelen van administratieve geplogenheden, met tandartsafspraken en meer van dat leuks. Met als resultaat dat ze uiteindelijk, vermoeider dan anders, uitgeblust aan de schoolpoort stond. En dat terwijl de theekopjes op zo’n moment juist een extraatje verwachten.

Een mens vraagt zich dan af: waarom? Al dat gedraaf, waar is dat voor nodig? Wel, beste lezer, nu komt het: nergens voor! Theetante kon gerust even uitblazen in een cafeetje, maar dat weigerde ze pertinent wegens: zielig zo in je eentje aan een tafeltje.

Maar toen vorige week de boodschappen waren gedaan en het wel erg vervelend miezerde, dacht de theetante, vooruit, ik zwicht voor een kopje thee! En… het was zalig! Even helemaal alleen met thee en boek, terwijl op de achtergrond anderen hard in de weer waren met serviesgoed en bestek. Theetante voelde zich weer even het kleutertje van weleer: lekker warm ingeduffeld, en wetend dat anderen voor je zorgen! Zalig onbekommerd!

Dus, theetante warmde haar handjes nog eens extra om de tas thee. Blikte naar buiten naar de verkleumde voorbijgangers en dacht: zo’n tea for one, dat ga ik vaker doen!

vrijdag 9 september 2011

Oh, no! Fluo!


Er zijn van die keerpunten in de geschiedenis van de mensheid. Van die momenten die alles veranderen en de wereld op z’n kop zetten. Niets is ooit meer als voorheen!

De uitvinding van het fluovest was er zo eentje. Vanaf dat moment was de mens immers zichtbaar in het donker, net als de glimwormen en de vuurvliegjes! Kortom, een doorbraak om u tegen te zeggen! En nu het vroeger donker wordt (of later licht) duiken ze dan ook weer op: vrolijke streepjes kleur in de duisternis, lichtpuntjes in donkere dagen. Het ziet er bijna feestelijk uit, zelfs het meest chagrijnige hoofd klaart ervan op!

Ja, ja, héél blijmakend allemaal, maar dan wel van op afstand. Want zelf zo’n ding aantrekken, neen, daar heeft de theetante haar bedenkingen bij. Fluovestjes zijn namelijk zo, zo praktisch, zo verantwoord en vooral zo zichtbaar (daar was het ‘m ook om te doen natuurlijk). Laten we er geen doekjes om winden: met een fluovest aan ziet tante er in allerbeste omstandigheden uit als een vriendelijke glimworm, maar vaker nog heeft zij een treffende gelijkenis met een buitenissig ruimtewezen of een kabouter met profileringsdwang. Neen gehuld in deze lichtende kleurenpracht heeft ze zelden iets weg van een elegant vuurvliegje, helaas.

Het wordt dus nog spannend deze herfst: gaat theetante mee in de vooruitgang van de menselijke soort? Laat ze de rede zegevieren boven de ijdelheid? Stapt ze verantwoord op de veloho? We zullen het zien, zelfs in het donker!

maandag 5 september 2011

Monster en bliksem


De theetante houdt wel van een verzetje! En dus zei ze geen nee toen ze dit weekend de gelegenheid kreeg nog eens op stap te gaan. Een hele avond! In de stad! Mooi jurkje aan, lipjes gestift, hakjes uit de kast, theekopjes onder veilige hoede: daar gaan we.

O, ze had er al zin in! Een hele avond dromerig op het plein staren naar de gevels, passanten en sterrenhemel. Genieten van het zachte geroezemoes. Urenlang filosoferen bij een glaasje wijn, en daarna slenteren door de kleine straatjes. Kortom: even weer net als voor de theekopjes er waren, toen de dagen nog gewoon 24 uren hadden.

Maar, beste lezer. Het leven is hard! De idyllische droom van de theetante sloeg immers wel erg bruusk aan diggelen. Want, wat bleek tot haar ontzetting? Het o zo romantische pleintje was in bezit genomen door een lawaaierig monster. Het gedrocht in kwestie spuwde luide boekaboenk muziek en katapulteerde gillende inzittenden hoog in de lucht! Genoeg om de theetante (die weliswaar veilig op de grond bleef) misselijk te maken. Zelfs het vooruitzicht op een oliebol hield haar niet op de been. Een dikke traan dreigde, net als een flinke dosis zelfmedelijden, maar ze hield zich sterk.

Tja, de kermis: het is niet helemaal haar “cup of tea”. Hoewel ze toch erg blij kan worden van kitscherige paardenmolens en over-the-top spookhuizen met echt niet enge engerts. Van suikerspinnen, vrolijke lichtjes en eendjes vissen met hysterische kleutertjes. Maar het betere zwaai-, trek- en zwierwerk, nee, daar past ze voor. (gewoon pure bangigheid hoor, maar we verpakken het nu even als een rationele keuze!)

Daar zat de theetante dus, met haar glaasje wijn, te midden van wel erg luide muziek, krampachtig vrolijk te doen. En toen, plots, was er iets dat het beest kon temmen. Het begon te rommelen, te donderen en te bliksemen.  Theetante dacht aanvankelijk sipper dan ooit: "Nee ook dat nog".
Maar, tot haar verrassing bond het monster in! Het bewoog niet meer en doofde zelfs de schreeuwerige lichtjes. En de theetante –kletsnat en rillend in haar veel te dunne zomerjurkje – probeerde met moeite glimlach te onderdrukken. Zij sprak nog schijnheilig en vol geveinsd mededogen “ Ach, jammer hè?”, maar keerde daarna huppelend huiswaarts!

vrijdag 2 september 2011

Praatjes


We zullen het nu maar toegeven: theetante betekent eigenlijk “kletskous, babbelziek exemplaar van het vrouwelijk geslacht”. Toepasselijk voor ondergetekende, dat wel. Zij praat immers vlot en graag met theekopjes en andere gezinsleden, met buren en kennissen en natuurlijk met de poezen. En bij gebrek aan bekende gezichten ook wel met toevallige passanten en medereizigers. Waarom? Wel, waarom niet?

Misschien eerst nog even een vooroordeel uit de wereld helpen: theetante begint heus niet altijd zelf. Uiteraard zijn er soms prangende vragen als “Is dit de tram richting Gent Zuid?”, maar in veel gevallen bleek een glimlach of vriendelijk knikje al voldoende om spraakwatervallen los te weken. En tante, nieuwsgierig als altijd, luistert met belangstelling! Of ze nu in een trammetje zit, op de trein staat te wachten of aanschuift aan de kassa: theetante is één en al oor!

Zo komt het dan ook dat ze onlangs alles vernam over de intensieve zorg voor een chiwawa (reden te over om daar niet aan te beginnen) en dat ze nu ook perfect weet hoe ze in theorie een sigaret moet rollen (gaat ze nooit toepassen, maar als vaardigheid kan het tellen). Daarnaast is ze volledig op de hoogte van hartbrekende keuzeprocessen in parfumeriewinkels en kan ze een aardig woordje meepraten over verschillende soorten wandelstokken, rollators en pepermuntjes.

Natuurlijk hoort ze af en toe ook eens een tranerig verhaal aan over groot onrecht, over zware revalidaties, diepe depressies en gebroken harten. Maar evengoed leverden toevallige ontmoetingen haar ooit een huurhuis op, of zelfs een keertje een vriendin voor het leven!

Er is de laatste tijd al veel en diep nagedacht over de theoretische achtergronden van het “kleine ontmoeten”, maar theetante past het dus gewoon spontaan in de praktijk toe.

Kortom, beste lezer, weg met dat draagbare schermpje, uit met die koptelefoon, klap dicht dat boek! Praat met uw medemens, want als je echt goed luistert, hoor je meer!