maandag 24 oktober 2011

Ho Halloween!


Nu ze zich min of meer verzoend had met het idee herfst, was de theetante helemaal klaar voor knusheid en gemudlichkeit. O, ze begon al te kirren bij de gedachte aan knetterende haardvuren, warme pantoffels, knuffelkatten, oververse cake en natuurlijk liters hete thee!

Maar helaas, de idylle heeft niet lang mogen duren, want het aanbreken van dergelijke aanlokkelijke tijden werd de voorbije dagen weer danig verstoord. En dat niet door storm en onweder, maar door een plotse invasie van allerhande prullaria in de openbare ruimte. Waar men vroeger de blijde intrede van prins herfst op beschaafde wijze eerde met een toename aan flakkerende kaarsjes of een kunstig gevlochten bladerguirlande, wordt de entree van menig gezinswoning heden ten dage ontsierd door wanstaltige gedrochten. O, gruwel, inderdaad.

Nu kan de theetante best nog begrijpen dat een oranje pompoen enig esthetische extases kan opwekken (niet bij haarzelf, maar het kàn: dergelijke herfstvruchten fleuren menig trottoir inderdaad wel wat op). Maar, moeten daar echt van die geniepige oogjes en een akelige grijns in worden uitgesneden? Neen, dat gaat de theetante te ver.

En dan hebben we het nog niet eens over die andere vormen van misplaatste creativiteit die het netvlies teisteren. Goh, de tante heeft het niet zo voor weelderige webben met spichtige spinnen. Akelige tronies en ellendig giechelende schedels maken bij haar geen goede beurt. En ook aan een strop wiebelende skeletten (al dan niet lichtgevend) keert ze met een zucht de rug toe. Voor zo’n danse macabre is ze echt niet te vinden, jammer voor eenieder die zich zo heeft uitgesloofd.

Tradities en volkscultuur: het is in theorie allemaal prachtig. Maar mag er iets meer bekommernis zijn om schoonheid en de zielenrust van de passerende medemens? Want het is nu wel angst en beven tijdens de ochtendwandeling. Gelukkig heeft theetante zelf twee zwarte katten die haar kunnen vergezellen op haar queeste! Nu alleen nog even een akelig lachje instuderen….

woensdag 19 oktober 2011

Ha … herfst!


Theetante is tuk op seizoenswisselingen! Een nieuw jaargetijde begroet ze steevast op uitbundige wijze, al dan niet met een jubelkreet. Meteen is ze druk doende snode plannen te smeden, aangepast aan de nieuwe context. Bijvoorbeeld betreffende de menukeuze, de beplanting, de garderobe en de “algehele festiviteitenopluistering”! Ja, variatie en flexibiliteit brengen het beste in de mens naar boven, of toch in elk geval in de theetante.

Maar dit jaar was een uitzondering. Toen de bomen beslisten zich te tooien met felle kleuren (doorgaans tantes favoriete look) haalde ze mismoedig de schouders op. En ook de kastanjes die haar pad kruisten, liep ze hoofdschuddend voorbij. Andere jaren daarentegen was ze niet in te tomen en propte ze haar zakken vol met die glanzende pracht (niet dat je er ook iets mee kunt, maar ze vond het gewoon te mooi om te laten liggen!).

Neen, de afgelopen weken waren er geen vreugdedansjes of pretoogjes te bespeuren, noch leidde het nieuwe jaargetijde tot tomeloze inspiratie. O, het was doffe ellende! Theetante wentelde zich in zelfmedelijden, sjokte door het leven, mismoedig met gebogen rug en een slepende tred (ochottekes, ocharmekes!).

Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid was dat gevoel van onbehagen te wijten aan een gebrek aan zomer. Je moet immers wél een seizoen kunnen afsluiten, voor je een nieuwkomer kan verwelkomen. Het is namelijk de contrastwerking die het hem doet! Wat de zomer betreft wil dat zeggen dat je genoeg warmte moet hebben gehad om weer te snakken naar frisse briesjes en haardvuren. En laat daar nu net het schoentje wringen…

Maar, theetante heeft in wezen beslist een opgeruimd karakter. Ze weet wel van wanten, en dus haalde ze prompt een kop kaneelthee te voorschijn, ter opvrolijking van de eigen gemoedsstemming. De keuze voor kaneelthee was geenszins toevallig, want ze verbindt deze drank mentaal onmiddellijk met herfstige sferen, mist en eekhoorntjes, bambi'tjes en andere herfstpret.

En jawel de lucht klaarde op! Kijk eens aan, daar kwam het al. Hop, de vlam ging in de eerste kaars! Niet lang daarna volgde de eerste pan pompoensoep en dra nam ze wol en haaknaald ter hand om knus en vol ijver koudebestendige accessoires te vervaardigen. Om zich daarna met kat en dekentje op de bank te installeren met het eerste dikke boek van het najaar!

Ja, Proust wist het al: geuren en smaak zijn misschien nog wel de meest krachtige gids voor ons geheugen. Zij voeren ons gemakkelijker dan teksten, foto’s of geluiden terug in de tijd. Dus, heeft u blije herinneringen aan de herfst: ruik dan vooral goed rond, proef het seizoen en dan komt de rest vanzelf! Wij wensen u een deugddoend herfsttij toe!

zondag 16 oktober 2011

Chapeau-o-o-o-o-!


Herfstbriesjes zijn gezellig
Maar de oortjes worden koud!
Dat is een situatie
Waar geen fietser écht van houdt
Dus met een zucht pakken we
De muts weer uit de kast
En pletten de coiffure
Opdat het ding ook past!

Zo fietsen we dan warm en wel
Maar met beschaamd gezicht
Nee, zo’n muts is toch niet iets
Dat ons nu echt ligt!
Ons hoofdje lijkt opeens zo klein
Het is welhaast en knop
Dus, … enkel bij écht barre kou
Gaat het mutsje op!

Maar, onlangs in een zotte bui
Kocht ik plots en hoed
Die houdt de oortjes lekker warm
En staat ook nog eens goed!
Sterker nog, het is wat retro
En ook best charmant
Dus voortaan fiets ik heel koket
Door het frisse herfst-land

woensdag 12 oktober 2011

Klepperdeklep! De wonderlijke geschiedenis van de brievenbus…

Theetante ontvangt graag brieven! Ja, natuurlijk ook e-mails, maar toch vooral van die echte, persoonlijke papieren exemplaren. Met mooie postzegels erop. Met warme gedachten en beheerste krullenletters. En met lieve woordjes en fijne wensen…Om al die redenen is ze ervan overtuigd dat echte brieven nog een mooie toekomst tegemoet gaan!

Maar, hoe kan je in dit moderne leven de post elegant in ontvangst nemen? Voor de duidelijkheid: we hebben het niet over acties als het werpen van smachtende blikken, het dramatisch zuchten of het expressief rollen met de ogen. Néé, het gaat ons om het object waarin men de brieven deponeert.

Eertijds kon men op romantische wijze post ontvangen door de installatie van een duiventil, vandaag opteren de meesten onder ons voor een pragmatischer oplossing: namelijk een postgat (tevens tochtgat) in de voordeur. Maar wie het allemaal net iets creatiever wil aanpakken, moet eens een autoritje maken langs de Vlaamsche steenwegen. Inspiratie te over! Bij nadere analyse kon de theetante zelfs de geschiedenis van de brievenbus feilloos reconstrueren. Dus, bij deze een historische schets, ter lering en vermaak!

We beginnen onze tijdreis in de jaren ’40. Oorlogstijd, weet u wel. Creatief met minder. En dus werden melkbussen omgevormd tot brievenbus. Al dan niet met een vrolijk likje verf! Recyclage op z’n best en nog steeds vatbaar voor navolging!

In de jaren ‘50 leefde de economie weer op. Blijkbaar waren in die dagen de zogenaamde “smurfenhuisjes” bijzonder trendy. Het betreft een soort kabouterwoninkjes, voorzien van heuse raampjes en dakpannetjes. Vaak dragen zij een Eftelingachtig opschrift “brieven” (handig, zo wisten passerende kabouters meteen dat deze gerieflijke optrekjes niet voor hen beschikbaar waren. Sommige misverstanden kan je maar beter voorkomen!)

Een andere variant uit datzelfde tijdvak van pastelkleur en polkadot zijn de Flintstone brievenbussen. U kent dit type vast wel: een prehistorisch uitziende plastieken boomstam, al dan niet vergezeld van een eveneens kunststoffen botachtig verschijnsel. Diefstalproof zo lijkt ons…en dus staan deze brievenbussen er nog steeds!

Iets later, waarschijnlijk in de jaren ’60, deed een vrolijker type brievenbus haar intrede. Het betreft een wijnvat waarop een luidkeels grinnikend cherubijntje heeft plaatsgenomen. Al dan niet met druivenrank en schaterlach. Smaakvol, althans voor wie graag als levensgenieter of wijnbaron te kijk wil staan. (De bierbuik en bakkebaarden van de eigenaar denken we er ook spontaan bij, geen idéé hoe dat komt!)

Nog een beetje later streken opschepperig molenwiekende adelaars neer op diezelfde wijntonnen of andere “recipiënten”. Een beetje cowboy kon niet zonder. Bovendien combineert zo’n ruige roofvogel ook prima met het ingemetselde karrenwiel dat niet toevallig vaak in de buurt van dergelijke brievenbussen te signaleren is. Echte fans zorgden bovendien voor een nors kijkende indiaan, die met de armen over elkaar mysterieus in de verte staart. Misschien is de demotivatie van de postbodes daar wel ergens begonnen…

De jaren ’80 zorgden voor metaalconstructies, al dan niet in flets pastel. En de jaren ’90 stonden dan weer garant voor sobere natuurstenen zuilen. Niet echt iets om over naar huis te schrijven dus, laat staan om er een blog aan te wijden.

Maar, er is hoop, want het voorbije decennium dook een gloednieuw type brievenbus op, overgewaaid van over de grote oceaan. Het betreft in feite een heruitvinding van de ouwe melkbus, deze keer in vlekkeloos glanzend aluminium, met vrolijk wapperend wimpeltje. Het ding in kwestie roept nog net niet “jiiiiihaaaaa!”, maar we zijn er echt niet ver van verwijderd.

En zo is de cirkel weer rond. Van de melkbus uit de fourties, over de indianen van de seventies, naar de Amerikaanse postbus van vandaag. Maar zelf droomt de theetante stiekem van zo’n smurfenhuisje uit de fifties. Dus, als u van plan bent er eentje bij het groot vuil te zetten, geef dan zeker een seintje!

woensdag 5 oktober 2011

Haastige spoed...


Toen de theetante nog studeerde (lang, lààààààng geleden) betrok ze een geweldig kot. Dit knusse optrekje was centraal gelegen aan een levendig plein. Bovendien beschikte het over een erker: een elegant architecturaal uitstulpsel dat het mogelijk maakte om quasi ongezien de massa te observeren die dagelijks voorbij trok, op weg naar leslokaal, bibliotheek of café. Vaak ging de theetante er bij wijze van blokpauze even voor zitten, met een kopje thee uiteraard.

Vol goedkeuring blikte ze dan neer op naarstige vorsers met dikke stapels boeken onder de arm. Op druk discussiërende professoren. Op politiek bevlogenen met pamfletten. Of op dolverliefde koppeltjes die elkaar tegemoet renden. Het leven zoals het is, als het ware life onder het eigen raam!

Maar, er was één type passant waar de theetante een grondige afkeer van had: de slenteraar, de flaneur, oftewel de “lummelaar”. Lieden, wars van elk tijdsbesef, die over het trottoir schreden als waren ze hun eigen éénmans-processie. Die de tijd namen voor elke pas en bovendien regelmatig eens stilstonden voor dringende bezigheden als het kuisen van een bril. Ahhhh, dat soort akelige individuen irriteerden de theetante mateloos!

Tante zelf was immers het nogal gedreven type, die met stevige pas over de stoep struinde en dit tot groot ongenoegen van meehollende ouder of oma. Maar ze liet zich niet afremmen, o, nee! Zij wilde vooruit, in het leven en op de stoep!

Nu, vele jaren (en kilometers verder), na drukke tijden vol multitasking en balanceren tussen werk en gezin, wordt de theetante toch een béétje moe van al dat gedraaf. Niet dat de rollator lonkt of dat tante een paar stappen terug wil zetten, verre van. Maar als je altijd haast hebt en nooit eens even de tijd neemt, hol je ook aan veel voorbij. En dat heeft de theetante toch ook wel een beetje gedaan, als ze er zo over nadenkt.

Want nu theetante zelf wordt voortgedreven door haastige kleine theekopjes merkt ze dat ze af en toe wanhopig uitroept: “Hé, kan het niet een beetje langzamer?” Dus, misschien hadden die “lummelaars”, waar ze als student letterlijk en figuurlijk op neerkeek, het uiteindelijk toch bij het rechte eind!

zaterdag 1 oktober 2011

Tien weetjes over de theetante!


Tikkie! Riep Something Els en dan is een mens getagd. Nu doet zij wel meer vreselijke dingen. Zo leerde zij de theetante haken en sindsdien wordt theetantes vriendenkring gepast, maar vooral ook ongepast, overstelpt met haakwerk. Maar dit terzijde, want zoals de regels van het taggen-tikkertje vereisen dient de theetante u tien interessante weetjes over haarzelve te serveren. Eens even denken…

  1. Laten we met het ergste beginnen: Theetante is een Nederlandse die al decennia lang in Vlaanderen vertoeft. En zich nog steeds verbaast over de cultuurverschillen (en de Belgische staatsstructuur!) Zo komt het dus dat haar spreek- en schijftaal een nogal bizarre mix is van Hollands en Antwerps met een vleugje Leuvens en een tikje Waaslands van de echtgenoot.
  2. Theetante realiseerde zich onlangs dat ze zich nooit meer verveelt. Jammer, want vroeger was ze daar juist zo goed in (vooral in de categorie bankhangen blonk ze echt uit). Maar met de “job van haar leven” (echt waar ze bestaan), komst van de theekopjes en een heleboel hobby’s heeft de theetante het dagelijks gezellig druk.
  3. Alle feministische golven en emancipatie ten spijt is theetante lid van maar liefst drie clubjes die (op één man na) allemaal bevolkt worden door pittige dames. Eerst was er de leesclub, daarna ontstond de kookclub en met de sToffenmadammen is het clubaandeel in tantes leven nu echt wel volzet! En laat u niet misleiden door de bovenstaande benamingen, want praten over leven&kroost voert in alle clubjes de boventoon (maar we hebben wél een alibi!)
  4. Schrijven, tekenen en rijmpjes maken doet de theetante zo ongeveer al haar hele leven. In kleine schriftjes met mooie kaftjes. Nu zo “open en bloot” op een blog is wel een beetje wennen... maar, ze schrijft en tekent meer dan ooit te voren. Die stok achter de deur helpt dus echt.
  5. Theetante woont in een huis vol boeken. Dat is altijd al zo geweest. Waar anderen een schoenenverslaving hebben, zijn voor de theetante boekenwinkels gevaarlijke plekken. Zonder nieuw leespakket buiten stappen is gewoon onmogelijk. Wij vragen uw begrip voor deze kleine zonde.
  6. Theetante is dol op geschiedenis en dan vooral op de Middeleeuwen. Néé, NIET het tijdvak waarin de heksen verband werden (dat kwam pas later, suffie). Maak in aanwezigheid van de theetante dus nooit negatieve allusies op “middeleeuwse toestanden”, anders ontsteekt ze in woede!
  7. Aansluitend bij punt 6 noemde theetante haar katten Abelard en Héloise. Naar dat tragische liefdespaar uit de Middeleeuwen, waarvan de mannelijke helft op pijnlijke werd “ontmannelijkt” als straf voor zijn zonde. (hetgeen helaas ook voor onze Abelard opgaat).
  8. Dat de theetante graag thee drinkt is een open deur intrappen. Wat koffie betreft is ze een regelrechte snob. Want ze wil alleen haar lippen zetten aan koffie met een randje van schuim, bij voorkeur uit een duur expresso-apparaat. Begin er dus maar niet aan en zorg gewoon voor wat kokend water en een theezakje (op elk moment van de dag, bij elke temperatuur) en de theetante is tevreden.
  9. Theetante houdt van veel mensen en feestjes. Ze wordt er dan ook héél blij van als ze veel volk over de vloer heeft waar ze cake voor kan bakken. (Dat neemt echter niet weg dat ze de uren voordat haar gasten arriveren zo ongeveer door de keuken stuitert van de stress…er is nog werk aan de theetante!)
  10. Tot slot nog even het volgende meegeven: theetante wordt nogal extrinsiek gemotiveerd. Reacties op haar schrijfsels stelt ze dan ook bijzonder op prijs! Bovendien heeft ze graag volgers (er is nog plaats mensen!). Dus, als u haar een plezier wil doen, dan weet u nu wat gedaan!


Tja, en dan moeten we nu doorgeven hè? En dat is niet zo eenvoudig, want er zijn zoveel fijne blogs en er zijn er ook al veel getagd. Maar, kom we gaan ervoor en taggen:



  • Madame Stina  (die me ook in real life blijft verbazen met naald en draad)
  • <
 
Beste Mme Stina: al dit getag is vooral bedoeld als compliment. Dus, voel u niet verplicht het stokje door te geven en zoals theetante genant veel prijs te geven!