donderdag 28 augustus 2014

Pilaren van de aarde - Ken Follett

Ook deze zomer gingen we er weer voor: het betere Romaanse werk. Kerk, kapel of hele abdij, ze kunnen allen op onze warme belangstelling rekenen. Zolang er maar geen spitsboog opduikt, zijn wij in onze nopjes. Is er daarentegen fijn beeldhouwwerk te bespeuren, dan blijven we nog extra lang rondhangen

Dit uiteraard tot groot jolijt van de kroost, die zich wel even wil verbazen over harpspelende ezels, gekkebekkentrekkers en drakengedrochten, maar toch al snel verveeld rondblikt. En derhalve was het compromis: wij een kerk, jullie een zwembad!

Zo brachten we onze namiddagen door op strandstoelen, lazen boeken, dronken wijn en keuvelden wat met de andere gasten. Doorgaans trekken onze vakantiegenoten vreemde gezichten bij het aanhoren van onze bizarre interesses, en kijken zij met melijwekkende blik naar de kinderschaar. Dit jaar echter, riep er eentje uit: "O, maar dan moeten jullie ook dol zijn op de boeken van Ken Follett!". Waarop we moesten bekennen nog nooit van deze man te hebben gehoord.

Bij thuiskomst hebben we dus meteen het eerste deel aangeschaft. Een enorm dikke pil waar ik toch een paar weken mee zoet was. En wat ik nog nooit eerder meemaakte gebeurde: ik had achteraf heimwee naar de personages. Ik wist niet dat dat kon, maar het was echt een soort rouwproces. Gelukkig is er voor een volgende vakantie een tweede deel...

Ken Follett schreef een boeiend boek over rondtrekkende metselaars en ambachtslieden in de twaalfde eeuw. Nu lijkt dat misschien suf, maar ze komen terecht in een boeiend web van intriges, politieke strategieën, liefde en haat. Zo is er de prior die graag een schitterende abdijkerk wil bouwen. Hij komt in conflict met een intens wrede en harde graaf, die dit wil verhinderen. En dan zijn er nog verdreven edellieden, ingenieuze architecten in wording en een heks. Op de achtergrond speelt een machtsstrijd over wie de echte koning van Engeland is en hoe een nieuwe bisschop moet worden verkozen. Wat meteen weer allerlei intriges en allianties met zich mee brengt.

Dit boek is een echte, klassieke avonturenroman. Een rollercoaster vol gebeurtenissen. Vaak uiterst gewelddadig, maar ook vol fijne inkijkjes in het middeleeuwse leven. Het moet gezegd: als medievist vond ik het zeer geloofwaardig. En bijzonder boeiend, want politieke spelletjes en strategieën zijn nu eenmaal van alle tijden.

Ja, ik ben fan, ik zal het maar bekennen. En dus vergeef ik Follett dat de graaf in kwestie wel erg gewelddadig is, dat de heks in kwestie wel erg overdreven antikerkelijk is en dat het kloosterleven wel iets uitvoeriger had mogen worden geduid. Dit is een ontspannend, kleurrijk boek over een wonderlijke tijd, en ik heb ervan genoten.

zaterdag 2 augustus 2014

Het hart van alle dingen, Elizabeth Gilbert


Uren heb ik deze vakantie lezend doorgebracht. In de hitte onder de schaduw van een fruitboompje. Met ver - heel ver - de krijsende kinders in het zwembad. Tja, zwemdiploma's geven een mens heel wat rust en ademruimte!

Speciaal voor de gelegenheid had ik ook een rustig boek meegenomen. Lekker dik, maar met garantie op geruisloze leespret. En  inderdaad, ik had "Het hart van alle  dingen" helemaal goed ingeschat. Niet verontrustend, geen artistieke mijlpaal in de literatuurgeschiedenis, maar wel een boeiend en heerlijk meeslepend verhaal!

In dit boek volgen we het leven van de ietwat excentrieke Alma. Als dochter van een rijke plantersfamilie groeit ze heel erg beschermd op. Maar wel vol intellectuele uitdagingen. Grote wetenschappers komen op de thee, en Alma leert al snel hoe je een microscoop moet bedienen en een organisatie moet runnen.

Trouwplannen heeft ze ook, al duurt het bijzonder lang voor de juiste persoon zich aandient. In de tussentijd ontdekt ze echter de wondere wereld der mossen, een ten onrechte veronachtzaamd stuk der botanica, ja, ja. Maar als vrouw in de negentiende eeuw was het bijzonder moeilijk om in de wetenschap serieus te worden genomen. Ze krijgt wel kansen om te publiceren, maar studeren aan de universiteit is er voor haar niet bij.

En dan komt er toch nog een man in haar leven: de getalenteerde tekenaar Ambrose Pike. Hij zet haar wereld op zijn kop, omdat hij met een radicaal andere blik naar de dingen kijkt. Even gefascineerd door de natuur als Alma komt hij tot compleet andere inzichten. Hij zoekt immers naar sporen van God in elk blad en elke bloem. En hoewel Alma het vaak erg moeilijk heeft met deze mystieke zienswijze, zal het haar uiteindelijk wel in beweging zetten en op het spoor brengen van een volledig nieuwe wetenschappelijke theorie.

 Dit is een mooi boek over passie voor het weten, over de wondere wereld van de botanica en over de grootste ontdekkingen die uiteindelijk ons dagelijks leven hebben gekleurd. Alma is een vrouw uit één stuk, die met beide voeten op de grond staat, maar die - zeker naar het einde van het boek toe - zich toch begint af te vragen of er niet méér is in het leven.

Avonturenboek, wetenschapsverslag en familieroman in één. En, ja, ook wel een beetje een "vrouwenboek", maar dan wel eentje die haar heldin niet pastelkleurig opvoert, maar heel veel geloofwaardigheid meegeeft. Ja, het was echt wel een beetje "afkicken" nadien.