zondag 29 maart 2015

Waarom wij lezen

Ondergetekende is een lezer. Dat had u na al die jaren vast al begrepen. De propvolle kastenwand in de woonkamer spreekt letterlijk boekdelen. Neen, er gaat geen avond of treinreis voorbij zonder dat ik een paar bladzijden heb omgeslagen en weer wat verhaallijnen rijker ben.

Meestal kan ik daarbij nog wel op enig begrip rekenen. Meewarig begrip, dat wel. Want men vraagt het zich toch wel eens af: Waarom spendeert iemand uren kostbare tijd aan zwarte lettertjes op een wit blad?  Waarom trekt iemand zich vrijwillig terug in eenzaamheid en stilte, ver weg van vriendenkring en kinderschaar? Waarom doet een lezer niet iets? En dan ook nog liefst iets nuttigs?

Want ja, nuttigheid is toch wel het woord van dit decennium. Rendement weet u wel, kosten-baten enzo. Tijd is immers nog altijd geld en al dat geboekenwurm moet dus wel iets opleveren. En ook ik ben natuurlijk een kind van mijn tijd. En dus geef ik doorgaans heel wat nuttige argumenten ter bevordering der leescultuur. Want ja, ik léér daar zoveel van! Over mezelf en over het leven. Boeken zorgen voor een frisse blik, voor empathie. En dan hebben we het nog niet eens gehad over alle kennis die dat lezen oplevert: indrukwekkend.

Maar, beste mensen, ben ik nu niet wat verblind door die nuttigheidsgedacht? En laat ik me daar niet al te zeer door leiden? Want deze week bleek weer dat de echte reden om te lezen niet samen te vatten is in een competentieprofiel. Ik kwam immers tot de verbazingwekkende conclusie dat lezen gewoon leuk is, stel u voor!

Want het boek dat ik overal mee naartoe sleepte, kunnen we niet meteen als nuttig klasseren. En evenmin verdient het een ereplaats in de galerij der literaire grootheden. Laten we eerlijk zijn, we hebben niets bijgeleerd. Het was eerder een soort soap in middeleeuwse verpakking. O gruwel: hoe nutteloos. Maar ook: hoe zalig om na een dag werk in een andere wereld te duiken. Wat zo voelde het echt. Ik moest het boek maar openslaan en binnen een seconde was ik mijlenver weg in een parallel universum. Verzonken in een kleurrijke wereld, vol prachtige personages. Ik leefde mee met hun liefdesperikelen, zag hun kinderen opgroeien, gruwelde bij hun tegenslag, en ja ik pinkte ook af en toe een traantje weg.

En als ik tussendoor het imposante boekwerk in mijn tas zag zitten, dan was het alsof ik heel zachtjes de muziek kon horen, het varkensgebraad kon ruiken, en de glazen hoorde klinken. En dan keek ik vol verlangen en heimwee naar het boek, aftellend tot het moment waarop ik weer kon lezen. Wat een weldadige leeservaring! Ik moest een keer niet kritisch zijn, niet peinzend op zoek naar parallellen met mijn bestaan, of allerlei anders intelligents bedenken. Dit was gewoon het ware lezen zoals ook een kind dat ervaart:  meeslepend, avontuurlijk en verslavend.

Laat ons eerlijk zijn, beste lezer: is dat uiteindelijk niet de ware reden waarom we lezen? Omdat we van verhalen houden? Omdat we willen meeleven, ontroerd willen worden? En ook omdat we af en toe even willen ontsnappen aan drukke agenda's en stapels afwas? Lezen we niet vooral omdat het niet nuttig is, en daarom ademruimte biedt in een wereld waar alles meetbaar en beheersbaar is?Hoe dan ook: ik wens u evenveel leuke, ontspannende en meeslepende leesuren toe als ik de voorbije week heb mogen ervaren. Wat een heerlijk boek!

zondag 22 maart 2015

Junior leesclub leest Warhorse




Vanaf vandaag bestaat er naast de gewone leesclub ook een juniorversie! Twee zonen van leesclubmoeders vonden het wel een tof idee: boeken lezen, snoepen en lachen, en dat een hele avond lang. Ze drongen er dan ook sterk op aan om ook een leesclub te starten. Tegen zoveel overtuigingskracht konden we geen nee zeggen, en zodoende kwam de jeugd vandaag voor een eerste keer samen om het boek Warhorse te bespreken. Geveld door akelige ziektekiemen moest tante verstek laten gaan, maar de zoon (11 jaar) was er wel, en hij neemt dan ook graag het woord als gastblogger van vandaag!

Het verhaal van Joey

Wanneer  Joey als klein veulentje door een zatte boer gekocht wordt,  verandert zijn leven totaal.
De boer moest namelijk een trekpaard kopen maar in de zoveelste ruzie met zijn rivaal heeft hij Joey gekocht om de tegenstander te pesten. Gelukkig ontfermt de jongen boerenzoon Albert  zich over hem. Hoewel  hij geen boerenpaard is moet Joey in één week leren ploegen voor de zoveelste weddenschap van Alberts vader.

Maar als alles eindelijk zijn gangetje gaat, breekt de oorlog uit. Alberts gezin ziet geen andere weg dan Joey te verkopen aan het leger.Tot groot verdriet van Albert wordt  Joey in de cavalerie van het Engelse leger geplaatst en verzuipt hij in de miserie van een lange zinloze oorlog waar geen einde aan lijkt te komen.

En wat vonden we ervan?

Theetante: ik vond het een heel mooi boek! Een kinderboek over de Eerste Wereldoorlog is niet evident, maar de auteur slaagt erin om er een spannend boek van te maken, dat de gruwel laat aanvoelen. We bekijken de oorlog vanuit het standpunt van een paard en dat is beslist origineel. Ook als volwassen lezer krijg je zo een blik achter de schermen en het is zeer interessant om te zien welke rol paarden hebben gespeeld en op welke domeinen ze werden ingezet. Natuurlijk zijn er vooral veel goede mensen in dit boek, en weinig echte gemeneriken. De echte miserie in de loopgraven blijft ook buiten beeld, maar het verhaal geeft goed aan hoe willekeurig een oorlog is. En hoe zinloos ook. Niet te romantisch dus, maar ook niet nachtmerrieverwekkend. Een prima keuze van de juniorleesclub, maar wat vonden zij er eigenlijk zelf van?

Zoon: Samen met de toffe junior leesclub lazen we dit mooie boek. De gemiddelde score was een 9
Het pluspunt vonden we dat het uit het perspectief van een paard was geschreven
Het minpunt vonden we dat er op het einde een onrealistische dosis geluk aan te pas kwam.

Maar toch een dikke aanrader!!!

Tegen volgende  keer lezen we : de labyrint renner, dat wordt ongetwijfeld weer een superbijeenkomst!

Ik kijk er echt naar uit!

Veel groetjes van de zoon (mede-oprichter der juniorleesclub!)

zondag 15 maart 2015

Zoon (Knausgard)

Moeders (en vaders) van zonen lees dit boek! En maak kennis met het parallelle universum waarin uw kroost vertoeft. Een wereld waarin huiswerk niet belangrijk is en kleding netjes over de stoel hangen nog veel minder. Een biotoop waar vreemde monsters postvatten in keukenkastjes en waarin empathie onbestaande is. Wijze raad van moeders is onbegrijpelijk en gerichte opdrachten van vaders contraproductief. Want bij het trotseren van de wildernis zijn gepoetste tanden niet belangrijk. Echt niet.

Dank dus Karl Ove, om die wereld te voorschijn te toveren. En mij een week mee te nemen in een alternatieve logica. Een dubbel feest van herkenning. Want ja! zo was het om kind te zijn. En o, daarom lijkt het alsof mijn zoon en ik soms langs elkaar heen praten (het lijkt niet alleen zo, het is een feit, een generatiekloof!)

En natuurlijk was het weer een trance, het lezen van dit boek. Want hoofd- en bijzaken van elkaar onderscheiden, daar doet Knausgard niet aan. En deze keer ook niet aan ellenlange filosofische beschouwingen die Vader en Liefde soms zwaar maakten. In vergelijking daarmee is zoon een licht boek.

Maar lichte kost is het niet, want die vader van Karl Ove was nu niet bepaald een zonnetje in huis. Hartverscheurend om te lezen wat de kleine jongen allemaal onderneemt om zijn vader maar niet boos te maken. Helaas slaagt hij daar zelden in. De kleine Karl Ove kan enkel machteloos registreren hoe het huwelijk van zijn ouders aan diggelen gaat.

Helemaal op het einde van het boek zegt Knausgard dat kinderen volledig van binnenuit leven. Dat ze nog niet geleerd hebben zichzelf door de ogen van anderen te zien. En dat ze dus ook niet echt rekening houden met wat anderen van hen zouden kunnen denken. Want als je zelf het centrum van de wereld bent, dan heb je altijd gelijk. En dan zijn de anderen fout. Zo eenvoudig is het.

Kortom: een mooi en verhelderend boek over het leven zoals het is tussen je 6de en je 12de. Eentje waardoor ik mijn eigen kroost met andere ogen bekijk. En dat was af en toe behoorlijk confronterend. Lezen dus, als je zonen hebt (en anders ook).